Tag Archive | Τμήμα Ένταξης

Παίζουμε και γράφουμε

Η Χ. παρακολουθεί το Τμήμα Ένταξης για τρίτη σχολική χρονιά. Έχει καλό προφορικό λόγο και λεξιλόγιο. Δυσκολεύεται όμως στην περιγραφή γεγονότων. Δεν πετυχαίνει πάντα, να βάλει δηλαδή στη σωστή σειρά τις πληροφορίες και να τις διηγηθεί. Επίσης, ακόμη πιο έντονη είναι αυτή η δυσκολία στο γραπτό λόγο.  Τι κάνω, λοιπόν, συστηματικά, μαζί της για να ενισχύσω αυτούς τους δύο τομείς; Στην αρχή της ώρας, διαλέγουμε ανάμεσα σε δύο ή 3 επιλογές τι θα ήθελε να κάνει, π.χ. κατασκευή, παιχνίδι ή κηπουρική.

1    Έπειτα, σε κάθε βήμα της δραστηριότητας, βγάζω φωτογραφίες τη Χ. Όταν ολοκληρώσουμε της θυμίζω βήμα-βήμα τι έχουμε κάνει και της ζητώ να διαλέξει κάθε φορά την αντίστοιχη φωτογραφία.  Αφού έχουμε χρησιμοποιήσει όλες τις φωτογραφίες και τις έχουμε βάλει σε σειρά, την προτρέπω να πει μόνη της την ιστορία.

maria2

maria3

Στην επόμενη διδακτική ώρα έχοντας ως «οδηγό» τις φωτογραφίες, κάναμε το ίδιο στο γραπτό λόγο και ιδού το αποτέλεσμα.

 

 

maria5

maria6

Με αυτό τον τρόπου ενισχύεται η μνήμη, δομείται καλύτερα η σκέψη και η εκφορά του λόγου και εμπλουτίζεται σε έκταση και περιεχόμενο ο γραπτός λόγος. Για την Χ. είναι «ιδιαίτερα διασκεδαστικό»-όπως λέει η ίδια γιατί φτιάχνει ιστορίες που μιλάνε για τον εαυτό της. Για να έχουμε ένα σταθερό αποτέλεσμα πρέπει η δραστηριότητα να έχει συστηματική βάση.

                                        Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

Ειδική Παιδαγωγός

Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

despina.avgerinou@gmail.com

 

Advertisements

Ιδέες για εναλλακτική μάθηση

κλάσματα

Στη διδασκαλία των κλασμάτων σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες οι εκπαιδευτικοί της γενικής τάξης, συχνά, δυσκολεύονται να μεταδώσουν τις έννοιες του κλάσματος και να βοηθήσουν το μαθητή να αντιληφθεί την ποσότητα που αντιπροσωπεύει το κλάσμα. Προσωπικά, στο Τμήμα Ένταξης χρησιμοποιώ πλαστικοποιημένα χάρτινα κομάτια-σε σχήμα κύκλλου, κομμένα στα 2, 4,8. Μία πιο γρήγορη λύση από τις κατασκευές με χαρτόνι, είναι ένας τέτοιος πίνακας αναφοράς, όπου άμεσα διαχωρίζονται τα μεγέθη ως προς το μέγεθος αλλά και η διαφορά στα χρώματα-όπως βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία, ενισχύει ακόμη περισσότερο την αντίληψη.

μαγνητογράμματα

Μία άλλη δραστηριότητα/πρόταση είναι αυτή της διπλανής φωτογραφίας. Μπορεί να αφορά την ανάγνωση ή τη γραφή ή/και να χρησιμοποιηθεί για ένα συνδυασμό και των δύο. Πολύ ωραία ιδέα για τρεις, κυρίως, λόγους:

  1. το μαγνητικό γράμμα είναι διαφορετικού μεγέθους και υφής από αυτά που έχουν γραφτεί με το χέρι
  2.  το μαγνητικό γράμμα έχει άλλο χρώμα
  3. η δραστηριότητα έχει παιγνιώδες χαρακτήρα και δελεάζει το μαθητή να ασχοληθεί, περισσότερο από το συμβατικό τρόπο με μολύβι και τετράδιο

Αυτές και πολλές άλλες ιδέες στο «Θέλω να γίνω Σούπερμαν» του Facebook.

Πατήστε εδώ (https://www.facebook.com/eidikiagwgi) για να επισκεφτείτε τη σελίδα!

Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

Ειδική Παιδαγωγός

Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

despina.avgerinou@gmail.com

«Η νύχτα της μπανανόφλουδας»

Πριν από μία εβδομάδα, με τα μικρότερα παιδάκια στο Τμήμα Ένταξης αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά….»Η νύχτα της μπανανόφλουδας».παραμύθι

Το κεντρικό περιεχόμενο του βιβλίου είναι το εξής:

Η Άννα γυρίζοντας από το σχολείο πετάει στο δρόμο μία μπανανόφλουδα. Δεν το σκέφτεται και πολύ, δεν την νοιάζει…όταν όμως, γυρνάει στο σπίτι και ξεκουράζεται σκέφτεται ποιος μπορεί να πατήσει την μπανανόφλουδα και τι μπορεί να πάθει..»μήπως ένας ζαχαροπλάστης ροδαλός…μήπως η νύφη και ο γαμπρός….ή μήπως την πατήσει ένας στρατηγός που θα κάνει παρέλαση καμαρωτός;» Έτσι, αποφασίζει να βγει από το σπίτι για να πάει να μαζέψει τη μπανανόφλουδα. Τελικά ανακαλύπτει ότι την πάτησε ένας κλέφτης και «ο κόσμος την χειροκροτεί και είναι η Άννα γελαστή».

Η ανάγνωση και η επεξεργασία του παραμυθιού διήρκησε 5 διδακτικές ώρες (σε διαφορετικές ημέρες)

  • Δουλέψαμε την ανάγνωση λέξεων σε εξατομικευμένο επίπεδο (με δύο μαθητές δώσαμε έμφαση στην ανάγνωση λέξεων με το δίψηφο «μπ» ενώ ο τρίτος μαθητής, διάβασε τις δισύλλαβες λέξεις)
  • Γίναμε ποιητές προσπαθώντας να μαντέψουμε τις λέξεις που είχαν ομοιοκαταληξία
  • Προσπαθήσαμε να μαντέψουμε το τέλος της ιστορίας. Π.χ. «Τι θα συμβει; Θα πατήσει κάποιος τη μπανάνα; Tι θα κάνει η Άννα στο τέλος;
  • Αφήσαμε τη φαντασία μας να ταξιδέψει επινοώντας δικές μας σκηνές/περιστατικά που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί με το πάτημα της μπανανόφλουδας
  • Αναδιηγηθήκαμε το παραμύθι με δικά μας λόγια
  • Είπαμε το δίδαγμα του παραμυθιού: π.χ. «Δεν πρέπει να πετάμε σκουπίδια γιατί καταστρέφουμε το περιβάλλον, γιατί μπορούμε να κάνουμε κακό στους συνανθρώπους μας» κ.ά.

Φυσικά και άρεσε πολύ στους μαθητές μου. Έχουν, ήδη την επιθυμία και την περιέργεια για το πότε θα διαβάσουμε το επόμενο παραμύθι. Έτσι, κι εγώ επιτυγχάνω τους διδακτικούς μου στόχους (π.χ. στην ανάγνωση) με μία πιο δημιουργική διαδικασία.

Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

Ειδική Παιδαγωγός

Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

despina.avgerinou@gmail.com

«Ο φίλος της ο Τάκης» και οι δικοί μου φίλοι………

   Είναι η πρώτη φορά που δανείζομαι ένα ολόκληρο άρθρο για να υποστηρίξω και να εκφράσω την άποψη μου σχετικά με δύο επίκαιρα και διαχρονικά θέματα: «Την αποδοχή των παιδιών με ειδικές ανάγκες από τους συνομήλικους τους και από το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο» και  «Την αδυναμία του σχολικού συστήματος να ενσωματώσει  όλους τους μαθητές»

   Αν και δε γνωρίζω προσωπικά το άτομο που το έγραψε-την κ.Κατερίνα, την ευχαριστώ για τον τρόπο που ανέδειξε το θέμα στο προσωπικό της ιστολόγιο («Ο Τάκης….» http://kapaworld.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html). Η πληρότητα της περιγραφής της και η ευαισθησία με την οποία το παρουσίασε με συγκίνησαν ιδιαίτερα.

  Γονείς, συνάδελφοι, παιδιά και λοιποί αναγνώστες…ενημερωθείτε, «προβληματιστείτε» και ελπίζω…να υιοθετήσετε την κατάλληλη στάση και συμπεριφορά αν ποτέ τύχει στο δικό σας σχολείο ένας «Τάκης». Καλή ανάγνωση………..

«Ο Τάκης…»

«Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη. Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.
Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο. Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά «Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ»….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα… Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα…. Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. «Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.» Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. «Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.» Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…»Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…»
Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά…ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο…για πρώτη φορά! Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι. Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον…Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός…Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα  στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας «ευχαριστώ, ευχαριστώ…».
Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο…η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης…Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος…Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!! Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας…Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης…νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

    Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ….μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη… Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό…μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια…ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο,  έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση…και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!
Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.00και πολύ κάτι…γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους…Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους…δεν μας ήταν άγνωστοι. Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο…Το σύστημα και το σύστημα να νικά…ξανά και ξανά! Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου – α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον…τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…
Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν… Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον…κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα…κάποιον άνθρωπο…Και βρήκαν. Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν…
Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου » Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας…Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω…» Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους. Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο… Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, «την μαμά του Τάκη»…και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο….

All diferent – all equal! by Petronella
   Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο…γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός…γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά. Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν…και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί…. Για πολλούς και ασήμαντους λόγους…Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους…Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί,  μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό…ποιος ξέρει; Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε…θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας….Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε «η μαμά του Τάκη»! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό…όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς  που θεωρούμε τα παιδιά μας  ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε…κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού…
Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε…η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει…κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε  κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να  αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.

    Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν…Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει  τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι «τέλειο»; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι  η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;
Με τεράστιο σεβασμό  στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα…φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού….
Καλό μήνα αγαπημένοι…Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη… »                    (πηγή:http://kapaworld.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html)
  Και εγώ απλά να προσθέσω ότι όλες αυτές οι σκέψεις της. κ. Κατερίνας μου θύμισαν παρόμοιες καταστάσεις που έχω δεχθεί και βιώσει στις διάφορες σχολικές μονάδες.

  Αφιερωμένο στον μαθητή μου Λ. που ευτυχώς-είχε την τύχη και την ευτυχία να γίνει αποδεκτός από το σχολικό περιβάλλον του απ ό την αρχή μέχρι το τέλος φοίτησης του στο Δημοτικό σχολείο, καθώς και στους συμμαθητές του που τον αγαπούσαν αληθινά!!!!

   Αφιερωμένο στην. Μ., τον Π. και την Χ – (Superman)-τους μαθητές μου που συνάντησαν στα σχολικά χρόνια φοίτησης τους  παρόμοιες καταστάσεις υποτίμησης και χλευασμού με τον «Τάκη» ενώ οι ίδιοι τους κατέβαλλαν το μέγιστο δυνατό του εαυτού τους!

Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

Ειδική Παιδαγωγός

Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

despina.avgerinou@gmail.com

Προτάσεις για να απασχοληθούν τα παιδιά το Σαββατοκύριακο

    Στο Τμήμα Ένταξης, όπου δουλεύω φέτος άρχισα να καθιερώνω τη συνήθεια να δίνω γραπτώς στα παιδιά κάποιες απλές προτάσεις για το πώς μπορούν να περάσουν ορισμένες από τις στιγμές του Σαββατοκύριακου.

   Πολλές φορές τα παιδιά δε γνωρίζουν τον τρόπο για να διαχειριστούν τον ελεύθερο χρόνο τους σπαταλώντας τον στο να βλέπουν τηλεόραση ή να παίζουν κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι.

   Θεώρησα ότι θα τους ήταν ευχάριστο να τους αναθέτω κάτι που δεν έχει άμεση σχέση με τα μαθήματα που δουλεύουμε. Τους δίνω 2-3 ιδέες/προτάσεις κάθε φορά τις οποίες μπορούν να υλοποιήσουν. Αυτό που έχει, επίσης, σημασία είναι να συνδέσω έμμεσα τις ημέρες που δεν είναι στο σχολείο με τις ημέρες που έρχονται στο σχολείο.

   Τις 3 εβδομάδες που το εφάρμοσα, αρκετοί μαθητές έρχονται την καινούρια εβδομάδα και μου εξηγούν. Έδειξαν αυθόρμητα την ανάγκη τους για επικοινωνία μαζί μου αλλά και την ικανοποίηση που εισπράττουν μέσα από τις συνθήκες εγγύτητας που δημιουργούνται καθώς τους αρέσει πολύ να μιλάνε για τον εαυτό τους!

   Έτσι λοιπόν αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας και να δώσω ένα έναυσμα για να το εφαρμόσετε και εσείς στην τάξη σας. Κατά την άποψη μου, θα είναι καλό να εφαρμοστεί με συστηματικό τρόπο, δηλαδή κάθε εβδομάδα προς το τέλος της. Είμαι σίγουρη ότι θα δείτε θετικά αποτελέσμα στις αντιδράσεις των μαθητών σας.

   Προσπαθείστε οι ιδέες που προτείνονται να είναι σύντομες και περιεκτικές και να συνδέονται με κάποια εικονίτσα για να φαίνονται πιο δελεαστικές στο να διαβαστούν. Ειδικά στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, είναι γνωστό πως ό,τι σχετίζεται με εικόνα αποθηκεύεται ευκολότερα στη μνήμη

Να λοιπόν, οι  ιδέες που  μοιράστηκαν την προηγούμενη εβδομάδα στο Τμήμα Ένταξης!

                         Προτάσεις για το Σαββατοκύριακο

μαγειρική με οικογένειαΜπες στην κουζίνα με τη μαμά και παρατήρησε τι μαγειρεύει.    Σημείωσε το, για να το θυμάσαι μέχρι την επόμενη φορά που έχουμε μάθημα. Μήπως θα μπορούσες να μας πεις όλη τη διαδικασία για την εκτέλεση της συνταγής;

Ψάξε σε ένα βιβλίο ή στο διαδίκτυο ή ρώτησε κάποιον μεγάλο και βρες μια πληροφορία που σχετίζεται με τα Χριστούγεννα για να μας την πεις! traditions

βόλτα με γονείς  Αν οι γονείς σου έχουν χρόνο και σχεδιάζουν μία βόλτα για όλη την    οικογένεια….. τότε ενημέρωσε τους ότι στην Θεσσαλονίκη, στην Πλατεία Αριστοτέλους, θα έχει  χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις.

santa    Θυμήσου ποιες χριστουγεννιάτικες ιστορίες έχεις διαβάσει μέχρι τώρα ή σου έχουν ιστορήσει και γράψε σε ένα χαρτί τους τίτλους                                                      

                                                             

 

                                                                                                 Καλό Σαββατοκύριακο!!!

                                             Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

                                                    Ειδική Παιδαγωγός

                                                    Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

                                                    despina.avgerinou@gmail.com

«Παιδιά με ειδικές ανάγκες»; Ή αλλιώς «παιδιά».

                                         Μιλώντας για τους μαθητές μου.

                                              Παιδιά με ειδικές ανάγκες;

                                                     Απλώς….παιδιά.

    «Σκαλίζοντας» στις αναμνήσεις μου από τους σχολικούς χώρους και τους μαθητές με ειδικές ανάγκες που βρίσκονταν σε κάθε σχολείο, δεν έχω να αναφερθώ τόσο στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν αλλά κυρίως στις δυνατότητες τους. Έχω να πω για το θετικό στοιχείο του χαρακτήρα τους που τους έκανε να αντισταθμίζουν πολλές από τις αδυναμίες τους και που κυρίως, τους έδινε και τους δίνει μια κοινή ταυτότητα:

                                                                                         Π  Α   Ι   Δ   Ι   Α

     Ο πρώτος μαθητής μου, ο Τ. είχε μέτρια νοητική καθυστέρηση όμως μπορούσε να λέει ανέκδοτα, να έχει την αίσθηση του χιούμορ, να διασκεδάζει με αστεία περιστατικά.  Μπορούσε να αποστηθίσει ένα ολόκληρο ποίημα, να δραματοποιήσει τους στίχους και να κάνει όλο το κοινό να τον χειροκροτήσει.

    Ο Λ. έχει εγκεφαλική παράλυση και τετραπληγία όμως μπορούσε να διαβάζει, να μετρά, να μεταμορφώνεται σε  Αη-Βασίλη και πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι του να σκορπίζει δώρα στα παιδιά, να δίνειχαρά και να εισπράττει και ο ίδιος.

     Η Χ. έχει σύνδρομο Down όμως μπορεί να γράφει και να διαβάζει, να υπολογίζει τα χρήματα και να κάνει συναλλαγές στα

μαγαζιά. Κυρίως, έχει μεγάλο ταλέντο στο χορό και στη θεατρική έκφραση. Μπορεί να σε κάνει να γελάς ασταμάτητα με το χιούμορ και τις ατάκες της!  Η Χ. είναι ο «Σούπερμαν» μου, δηλαδή η έμπνευση αυτής της σελίδας. Σήμερα, είναι πλέον μαθήτρια του Γυμνασίου, ένα κορίτσι που ολοένα καταπλήσσει με τις δυνατότητες του και που αποτελεί πάντοτε για εμένα ζωντανό παράδειγμα ότι όλοι έχουν δυνατότητες αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία να τις εκφράσουν.

   Ο Γ. έχει λεκτική επικοινωνία και βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, όμως σε στιγμές που αδυνατεί να αντιληφθεί αυτό που του ζητάνε οι άλλοι, εκφράζεταιμέσα από τη ζωγραφική ….και  τότε όλος ο κόσμος είναι πιο ξεκάθαρος για το τι συνέβη και το τι νιώθει!

 Όπως αυτή η στιγμή που βλέπετε παρακάτω. Μετά από μία έντονη έκρηξη θυμού που διήρκησε πολλή ώρα, πήγε να πάρει μόνος του τα υλικά και ζωγράφισε το εξής:

ένα παιδί μιλάει

Μου ήταν αρκετό για να κατανοήσω πόσο έντονια ένιωθε, περισσότερο και αν θα μπορούσε να το εκφράσει με λόγια!

Ο Σ. είχε αυτισμό και παρόλο που πολλοί συνδέουν αυτή την κατάσταση με την κοινωνική απόσυρση, ο Σ. κατάφερε να ενταχθεί στο σχολικό πλαίσιο και να δέχεται παρέα των άλλων παιδιών. Γινόταν φίλος με πολλά παιδιά του σχολείου, τους έπιανε από   το      χέρι και προχωρούσαν αγαπημένοι.

παιδιά

Ο Ρ. έχει νοητική καθυστέρηση. Ήθελε και θέλει μόνο μία ζεστή αγκαλιά….και αυτό βάζει στην άκρη-έστω για λίγο-όλες τις άλλες δυσκολίες του!

DSCN5961ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

                         γελάω, παίζω, καταλαβαίνω, νιώθω, πονάω, θέλω, αισθάνομαι,     φοβάμαι, στενοχωριέμαι, χαίρομαι  

ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ;

                         

                            Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

                                               Ειδική Παιδαγωγός

                                                  Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής

                                              despina.avgerinou@gmail.com

 

 

 

 

   

Ημερίδα με θέμα τη ΔΕΠΥ και τις εκπαιδευτικές παρεμβάσεις

 

Δέσποινα Αυγερινού-Pietrzyk

Ειδική Παιδαγωγός

Μεταπτυχιακό Ειδικής Αγωγής
despina.avgerinou@gmail.com